ببخشید شما ؟
.خیلی از اوقات از دهان خیلی از سیاستمداران چه امروزی چه دیروزی می شنویم که عنوان می کنند تبحر آنها در زمینه مسایل سیاسی می باشد و در امور اقتصادی مهارت چندانی ندارند . چون می دانم ناراحت نمی شوند و جنبه نقد دارند برای مسایل اقای ابطحی معوان پارلمانی اقای خاتمی را عرض می کنم .
همواره برای من این سوال باقی بوده است که هدف از علم سیاست چیست ؟ آیا چیزی جز اینست که سیاست در نهایت باید منتج به این شود که برای کشور موفقیت اقتصادی بوجود بیاید ؟
این مطلب که هدف دستگاه دیپلماسی کشور در نهایت چیست و آن چیز از نظر اقتصادی چه اهمیتی دارد باید سرلوحه دولتی باشد که شعار های انتخاباتی اش شعار های اقتصادی بوده است .
امروز اگر ما نتوانیم دولت را کوچک کنیم و به سمت جهانی شدن حرکت کنیم و تمام وقتمان را صرف جنجال های سیاسی و اسیر بازی های تبلیغاتی شویم بطور حتم در نهایت ملت بازنده خواهد بود پس امروز منافع ما ایجاب می کند تصمیم خود را بگیریم یا امده ایم رفاه اجتماعی را بالا ببریم و یا نه هدف ما چیز دیگری است و نتیجه این تصمیم را خیلی صریح به مردم بگوییم .
البته این حرف می تواند نقض شود فقط در این حالت که بگوییم سیاست ابزاری است برای بدست آوردن موفقیت های ایدولوژیکی یعنی آنکه در سیستم کشور و در تعاریف چیزی وجود دارد که از اقتصاد و رفاه مردم مهم تر می باشد .
اگر امروز به قرارداد های عجیب و غریب اقتصادی که با هندوستان و روسیه و سایر کشور هایی که قرار است در آزانس حکام رای به نفع کشورمان بدهند اهمیت این موضوع دو چندان می شود . انرژی هسته ای بطور حتم حق هر کشور در معاهده ان پی تی است ولیکن مردم هر کشور نیز نسبت به دولت خودشان حق و حقوقی دارند که معتقدم به این مساله نیز به موازات آن باید نگاه شود . یعنی آنکه دولت باید بگوید هدف من رفاه اجتماعی و اقتصادی مردم در قدم اول است . حال با این فرض انرژی هسته و یا هر مدل انرژی دیگری بعنوان یک ابزار برای نیل به این هدف بکار گرفته می شود .
بهر حال آزانس هسته ای نزدیک است و جای بسط این سخنان نیست تصمیم دولت تصمیم همه ملت ایران ارزیابی می شود و نباید به ان در این مقطع حساس اعتراض نمود . آقای احمدی نژاد هم با شعار توسعه اقتصادی رییس جمهور شدند و قرار است پول نفت را در سفره های مردم آورده شود . پس بطور حتم حواسشان به مسایل امنیت سرمایه گذاری و بورس نیز می باشد . انشالله .
